“Whale Watching” (walvissen spotten): we hadden er erg naar uitgekeken, maar toen het eindelijk zover was, viel het een beetje tegen (zoals wel vaker met dat soort dingen).
Kaikoura is een bijzondere plek. Vlak voor de kust ligt een enorm diep ravijn waar twee oceaanstromen bij elkaar komen, waardoor allerlei organismen naar de oppervlakte worden gevoerd. Een waar feestmaal voor allerlei soorten zeevogels, zoals gigantische albatrossen, maar ook voor potvissen. De meeste walvissen trekken van oceaan naar oceaan, maar bij Kaikoura blijven een aantal potvissen het hele jaar door hangen omdat het er zo goed vertoeven is.
Het blijft een geweldige ervaring hoor, om met de boot op 10 meter afstand te komen van een 20 meter lange potvis. Het lijkt nog het meest op een duikboot, afgezien van het gat bovenop z’n kop waar het water uitspuit. Na een minuut of tien is het tijd voor een nieuw maaltje inktvis en begint z’n rug te bollen, klaar om te duiken. “It’s tilt time”, schalt het door de luidspreker, “keep your cameras ready”. Vervolgens komt z’n staart boven water en verdwijnt de reus een paar seconden later weer de diepte in.
Echt een spectaculair gezicht, maar die stem door de luidspreker is een van de redenen waarom de ervaring toch tegenviel. Het is allemaal net iets te gelikt: elk half uur een buslading toeristen de boot op, de pratende dame aan boord met de flauwe grappen en de nadruk op natuurbescherming terwijl hier grof geld wordt verdiend.
Maar zoals dat sommige verwachtte hoogtepunten toch tegenvallen, zo komen echte hoogtepunten soms volledig onverwacht uit de lucht vallen. Vandaag hebben we het grootste plezier gehad met vissen! Jaja, je hoort het goed: de familie Hemel vist! Beter nog, we zijn de trotse bezitter van een echte werphengel!!
Gisteren heeft Arnout voor 9 euro een hengel gekocht en nadat we vanmorgen wat aas hebben gescoord zijn we gaan vissen. Simon en Felix vonden het prachtig! Je had ze geen groter plezier kunnen doen, ze groeiden boven zichzelf uit, vooral Simon. Papa werpt en Simon haalt de lijn binnen als een professionele sportvisser.
Helaas hebben we vanavond toch spaghetti gegeten want de vissen hebben niet toegehapt. Waarom? De campingbaas wist het wel: “There is enough fish in the sea, but also a lot of ocean around them”.
