Tot aan Tongariro NP waren we nog niet zo vreselijk onder de indruk van Nieuw Zeeland. Maar vanaf het moment dat we de bergen door ons autoraam zagen opdoemen, begon het te kriebelen. Wat een prachtige plek, blauwe lucht en mooie besneeuwde toppen. Volgens de Lonely Planet is de Tongariro Alpine Crossing “one of the world’s best day walks”. Twintig kilometer en bijna 2000m hoogteverschil brengt je langs prachtige blauwe meren en stomende vulkanen. De berg waar je langs loopt (Mt Ngauruhoe) is vooral bekend als Mt Doom uit de Lord of the Rings films en ziet er in het echt ook behoorlijk indrukwekkend uit. Wat hadden we zin om de trekking te gaan maken. Maar hoe doe je dat met twee kleine kinderen?
De enige manier waarop we het zagen gebeuren was door elk apart te gaan lopen. Op de eerste dag was het de beurt aan Sas. Omdat het lopen zo lekker ging en het weer goed was nog een klein uitstapje gemaakt en de top van Tongariro beklommen. Wat een zalig gevoel om in volmaakte stilte alleen op een bergtop een appeltje te eten. Helemaal gelukkig kwam Sas ‘s middags weer terug op de camp site.
Op dag twee was het de beurt aan Arnout en die kwam erachter hoe het weer kan omslaan. Had Sas nog een strak blauwe hemel, Arnout had dichte mist, regen en een striemende wind. Extra uitstapjes zoals Sas die de dag ervoor gemaakt had, waren geen optie. Arnout was al blij dat ie het pad kon vinden, want het zicht was op sommige plekken minder dan 10m. Het zorgde er wel voor dat de route in een recordtijd werd afgelegd, want stoppen voor een broodje was toch te koud. En terwijl Arnout naar beneden kwam rennen (maken we er toch nog iets leuks van) trokken de wolken op en begon de zon te schijnen.
Hmm… en dan zit je in het busje terug naar de camping met zicht op prachtige bergen en een inmiddels onbewolkte lucht en besluit je om de volgende dag nog maar eens 20km te lopen….
Terwijl Arnout naar de pas tussen de twee vulkanen liep lonkte op rechts Mt. Doom en het leek wel alsof de berg fluisterde “beklim mij”. Het bleek een verschrikkelijk zware klim te zijn van 700m over los vulkanisch zand (1 meter omhoog, 2 omlaag) en af en toe op handen en voeten over de rotsen (de 20km van gisteren bleken ook al niet te helpen). Na de korte blijdschap van het behalen van de top stond de afdaling alweer te wachten die het meest leek op het afrennen van een duin van 700m hoog. Ach ja, de pijn in je benen ben je zo weer vergeten.
Terwijl Arnout zich aan het uitsloven was op Mt Doom waren er nog twee helden op de berg. Simon en Felix hadden ook de smaak te pakken en liepen meer dan twee uur de berg op om papa op te halen. Pas na de belofte van dozen rozijnen wilden ze omdraaien. Hopelijk kunnen ze over een paar jaar met ons mee de berg op. Simon heeft trouwens al veel hogere bergen beklommen liet hij ons weten: met z’n vriendje in Afrika… voor hem is dit allemaal al lang geen uitdaging meer.
