Arnout, Saskia, Simon & Felix

Siquijor staat naast haar mooie stranden ook bekend als eiland van de magie. Elk jaar rond Pasen komen velen hier naar toe om advies te krijgen van witch dokters. Deze hebben een heel scala aan drankjes en rituelen om boze geesten weg te jagen. Omdat we wel benieuwd zijn naar deze dokters rijden we met een ronkende tricycle taxi (brommer met zijspan) de bergen in. De dokter blijkt te wonen in een klein modderig hutje waar de kippen en varkens rondscharrelen. Hij is bijna 100 jaar oud en dat is hem ook wel aan te zien. In eerste instantie krijgen we flesjes love potion aangesmeerd (zien we eruit alsof we dat nodig hebben?), maar daarna begint het echte werk.

De dokter is erg snel in zijn diagnose; na een paar seconden de pols van Arnout gevoeld te hebben weet hij zeker dat deze kern gezond is. Maar helaas is er iets mis met Saskia; na veel heen en weer gepraat, want het woord is niet bekend in tagalog (de lokale taal), komt het eruit: ze heeft last van stress. Iets met kinderen krijgen, heel druk hebben en nog wat vaagheden. De patiënt heeft zich in jaren niet zo relaxed gevoeld, maar ja een witch dokter spreek je niet tegen en de behandeling wordt gestart. Deze bestaat uit het uitroken van de slechte geesten en een lotion. Het uitroken is vooral heel warm onder de voeten en de helende medicijnen ruiken erg naar kokos olie, maar het resultaat is verbluffend. Sas voelt zich een ander mens en is voor eeuwig verlost van boze geesten (en natuurlijk een kleine fee voor de dokter).

Echte stress zal je niet snel krijgen hier op de Filipijnen. Buiten grote steden als Manilla en Cebu, waar het echt een heksenketel is, kabbelt het leven op de overige 7000 eilanden voort in rustig tempo. Kleine dorpjes, wat brokkelige kerken (overblijfsel van de Spaanse bezetting), weinig verkeer en heel veel kinderen. Geboortebeperking is nog steeds een taboe onderwerp in dit katholieke land. Verder is het zeer corrupt en neemt de huidige presidente Gloria Arroyo het niet zo nauw met de mensenrechten (onlangs werden weer vele journalisten vermoord). Het is dan ook wel grappig om overal grote borden te zien waarop staat dat het dorp de presidente bedankt voor de geweldige haven/ school etc. Meestal zie je dan een wat verlopen steiger waar nog geen normale boot kan aanleggen. Een beetje een hopeloos land dat niet echt lijkt te profiteren van de economische ontwikkeling die Azië doormaakt. Het belangrijkste export product is de Filippijn zelf, die aan het werk is als helper in Hongkong en Singapore, op de grote vaart of in de  bouw in het Midden Oosten.

Wat ons vooral schokt is de het grote aantal westerse mannen met veel te jonge Filipijnse meisjes. In elk resortje zien we ze: hij zeker dik in de 50, kalend en met dikke buik en zij net 20, slank, lange donkere lokken en de hele dag in de weer met haar mobieltje.

En hoe is het reizen met kinderen hier? We beginnen het een beetje onder de knie te krijgen, maar moesten wel even wennen. Het reizen tussen eilanden met de boot kost veel tijd en vluchten gaan altijd via Manilla (niet zo handig als je van eiland A naar B wil die beiden ver van Manilla liggen).

 
Wachten op de boot

Ook goede accommodatie is best lastig te vinden. Veel plekken zijn wat verlopen of verlaten en dan voelen we ons al snel niet zo op ons gemak. We hebben daarom besloten om wat luxere plekken te kiezen zodat we het echt naar onze zin hebben en de jongens lekker kunnen spelen, zwemmen en kwallen vangen (zie filmpje).

Tja, niet echt stressvol en we genieten nog even verder voordat we 10 februari op het vliegtuig stappen naar Sri Lanka voor de laatste etappe van onze reis. Op 4 maart landen we weer op Schiphol.

De eerste 24 uur zit er alweer op in Manila en we vinden het prachtig. Een lekkere chaos! Vooral het verkeer is voor de advanced driver. Simon en Felix kraaien van plezier als we wederom bijna gaan botsen met de taxi. Wij houden ze vooral goed vast…

Mark (de broer van Arnout) en zijn vrouw Barbara zijn de architecten van de op één na hoogste toren van de wereld. De TV en uitkijktoren staat in de miljoenenstad Guangzhou, China, vlakbij Hong Kong en is 612 meter hoog. Meer dan 2x zo hoog als de Eiffeltoren en alleen de Burj Khalifa in Dubai is hoger.

De toren is niet alleen bijzonder vanwege zijn hoogte, maar ook vanwege zijn vorm. Het is een heel vrouwelijke toren omdat ie zo rank is. Door een draaiing in de constructie ziet de toren er vanuit elke hoek weer totaal anders uit.

Wat ook bijzonder is, is het verhaal van hoe dit kleine, jonge architecten bureau voor zo’n grote opdracht is uitgekozen. Nadat Mark en Barbara hun sporen hebben verdiend in Londen bij bekende architecten als Zaha Hadid, zijn ze in 1998 hun eigen bureau: Information Based Architecture gestart. In de beginjaren hebben ze aan veel internationale competities meegedaan, maar het grote succes bleef uit totdat hun ontwerp in 2004 werd uitgekozen als het winnende ontwerp voor de Guangzhou TV Tower (Canton Tower). Hun samenwerking in de competitie met het Britse ingenieursbureau ARUP (bouwers van de Sydney Opera House, Centre Pompidou & het Olympisch stadion van Beijing) was daarbij waarschijnlijk van doorslaggevende betekenis.

De toren is nog niet helemaal klaar, al is het hoogste punt al enige tijd geleden bereikt. In juni zal de opening zijn, nog net op tijd voor de Asian Games die in Guangzhou worden gehouden in november.

Dat wij de toren mochten bezoeken terwijl er nog volop gebouwd wordt is dan ook een geluk aan onze kant. Mark was namelijk ook in de stad voor besprekingen en opnames van een documentaire en hij kon ons meenemen op de toren.

Het was (letterlijk!) het hoogtepunt van de reis tot nu toe. Niet alleen is ie onwaarschijnlijk mooi van vorm, maar ook het feit dat er nog druk gewerkt en geschilderd wordt, gaf het bezoek een bijzonder karakter. Als je dan ook nog eens allebei door de architect zelf urenlang wordt rondgeleid kan je je geluk niet meer op en als die architect ook nog je broer/ zwager is ben je alleen nog maar trots….

Guangzhou draaide niet alleen maar om de toren van Mark en Barbara, we hebben ook nog de stad bekeken. We zijn naar de dierentuin/circus/kermis geweest, waar onze blonde jongens toch weer de grootste attractie waren en we hebben gegeten in een  bijzonder restaurant. In Guangzhou eten ze alles met vier poten behalve een tafel en op onze eerste avond liepen we toevallig Guangzhou’s meest beroemde visrestaurant binnen. Visrestaurant is een ietwat te nauwe beschrijving. Bij binnenkomst liepen we al tegen een levende krokodil aan die aan touw vastgeknoopt lag. Daarachter zaten tientallen tanks met levende vis, krab, kreeft, garnalen, slangen, kikkers, alen, duiven, ganzen, kevers en enorme schelpen. Na een tijdje begrepen we dat het de bedoeling was om samen met een ober aan te wijzen in de tanks welke dieren je wilt eten en hoe je het bereid wilt hebben. Een kwartiertje later ligt jouw krab of krokodil dan op je bord. De kinderen vonden het prachtig….

Nu we dit schrijven zitten we alweer in Manila waar de volgende etappe van onze reis begint: de Filipijnen. Waarover binnenkort meer!